Uitgelezen: Wildernis sonate

Alweer een boekrecensie? Jaja, nadat ik Contrapunt uitgelezen had (was geloof ik op dinsdagavond, de recensie had wat vertraging) heb ik nog een aantal keren op de trein gezeten (verschillende trajecten tussen Leuven, Brussel, Hasselt en het boerendorpje waar ik vandaan kom). ’Lekker lezen doe je in de trein’, is ooit een spreuk van de NS geweest, geloof ik, en die raad volg ik maar al te graag op.

Maar goed, Wildernis sonate, dus. ’Mijn leven tussen wolven en muziek’ is de ondertitel, en het is de autobiografie van de Franse pianiste Hélène Grimaud. Ik las ooit een interview met haar in ’Le monde de la musique’, over het 5e pianoconcerto van Ludwig van Beethoven. Ze klonk voor mij meteen geïnspireerd, helemaal doordrongen van muziek. Ik was verrast toen ik in de boekhandel haar naam bovenaan het boek zag staan, maar langs de andere kant zou eigenlijk iedere muzikant met een beetje naam dat eens moeten doen, een autobiografie schrijven. Het is een manier om de wereld nog meer toegang te geven tot jouw wereld. Muziek mag dan wel een universele taal zijn, iedere muzikant interpreteert haar anders.

Ik herken heel wat van mezelf in Hélène: geen behoefte hebben aan menselijk contact, niet alleen rust, maar een geheel nieuwe zijnstoestand, een nieuwe wereld, terugvinden in de muziek, extreme koppigheid. Op sommige momenten kan het verhaal wel over mezelf gaan, maar op andere totaal niet. Hélène geeft toe dat ze altijd een probleemkind is geweest, dat ze bepaalde dwangneuroses leek te hebben. Toen haar ouders haar op muziekles stuurden, werd ze meteen anders, rustiger. Ze bleek een natuurtalent te zijn op piano en werd op extreem jonge leeftijd toegelaten tot het conservatorium van Parijs. Na een hele hoop koppige beslissingen, de ene al wat beter dan de andere, komt ze uiteindelijk in de Verenigde Staten terecht, waar ze kennis maakt met wolven en uiteindelijk zelfs het New York Wolf Centre opricht. De wolven helpen haar een band te construeren met de natuur, waardoor ook haar visie op muziek en de piano verandert. Piano, wolven en Hélène Grimaud leven nu in perfecte harmonie.

Ondanks het feit dat ik een ernstige hondenfobie heb, vond ik het enorm interessant om over de geschiedenis van de wolven te lezen. De legendes, hun intelligentie, hen relatie met de mens,… Ik voelde bijna zelf een connectie met de dieren. En dan de manier waarop Hélène haar leven met muziek beschrijft. Ronduit betoverend. Haar leven, haar opleiding, haar dappere beslissingen (om alles zelf te willen doen), haar visie op muziek, haar ontmoetingen met andere bekende namen,… Iedere muzikant, amateur, professionele of student, moet dit gelezen hebben. Het leest als een trein, vooral op de trein, maar evengoed in de zetel of in bed, met wat pianomuziek op de achtergrond. Een betoverend goed boek.

Uitgelezen: Contrapunt

Contrapunt is de nieuwste roman van Anna Enquist. De rode draad in dit boek zijn de Golbergvariaties van Johann Sebastian Bach, de meester van het contrapunt. Een vrouw, getekend door het leven, besluit de variaties een tweede keer in te studeren. Ondertussen denkt zij aan het verleden, aan haar dochter en aan haar zoon. Elke variatie beslaat een gevoel of een episode uit dat leven. De eerste keer liep het fataal af, met de dood van de dochter, de tweede keer moet het een klucht worden.

Schrijven is voor Anna Enquist therapeutisch, om de dood van haar dochter (bij een dodehoekongeval) te verwerken. Ja, zij is de vrouw. Contrapunt is autobiografisch, maar door het geheel als een verhaal te schetsen neemt zij afstand van het personage en hiermee ook van haar eigen trauma.

De combinatie verhaal / uitleg over de variaties vind ik geweldig. Zeker als op het einde de dood van Bachs zoon en de dochter van de vrouw lijken samen te vallen. Heel het boek leidt naar de dood. De vrouw neemt ons mee op haar weg, we volgen gewillig. De dood is aangrijpend, maar de muziek verzacht de pijn.

Wie schrijft, die blijft

Het is hier weer een beetje stil. Wat een verschil met leven op het Ladeuzeplein tijdens Leuven Kermis! Ik heb eens zitten denken (ja, zelfs tijdens de vakantie doe ik dat regelmatig), en heb (bijna) besloten om dit jaar mee de doen aan de National Novel Writing Month, kortweg NaNoWriMo. Dat houdt in dat je gedurende de maand november probeert een eerste versie van een roman van minstens 50 000 woorden op papier te krijgen. Voor mij een goede oefening, omdat ik altijd wel ideeën in mijn hoofd heb rondspoken, maar ze nooit helemaal uitwerk. Ik ben al enkele dagen aan het oefenen door oefentekstjes te schrijven. Gewoon zoveel mogelijk woorden in zo weinig mogelijk tijd. Alles opschrijven wat in mij opkomt. Ik zit ondertussen aan een gemiddelde van een 200-tal woorden in 15 minuten. Maar, ik zou Cecilia niet zijn als ik niet iets speciaals zou doen. Vandaar dat ik besloten heb om het hele gedoe met de hand te schrijven. Pen en papier heb ik, in tegenstelling tot mijn laptop, altijd bij de hand, dus dan kan ik ook op de trein, op het toilet, of weet ik veel waar schrijven. Bovendien krijg ik veel inspiratie terwijl ik schrijf, terwijl ik met de computer eerst denk, en dan typ, en dan weer denk, en dat weer typ. We zullen zien of het wat wordt, ik houd jullie op de hoogte.

Cecilia en Chopin

Ik houd niet van Chopin, ik houd absoluut niet van Chopin. Oké, ik hield niet van Chopin. De analyses tijdens de lessen harmonieleer zorgden ervoor dat mijn Chopin-afkeer evolueerde naar een ’niet mijn ding’-relatie met Chopin’s muziek. Toen kwam het zelfs zo ver dat ik de film ’Impromptu’ kocht, over het leven van Chopin, en zijn verhouding met George Sand (Aurore Dudevant). En dan kwam er die andere leuke film, L’Auberge Espagnole, waar de Valse opus 64 n°2 de relatie tussen het hoofdpersonage Xavier en de elitaire Anne-Sophie voorstelde.

Ik zocht en vond de partituur op internet en begon meteen te studeren. Bij het beluisteren van verschillende versies op YouTube ontdekte ik dat Alexandre Tharaud, wiens integrale Ravel ik gewoonweg subliem vond, een opname van de Valses had gemaakt. Zo gauw de gelegenheid zich voordeed liep ik in Leuven de Fnac binnen en kocht de cd. En na het beluisteren van deze opname zal niemand nog zeggen dat hij niet van Chopin houdt, zelfs ik niet. Mijn pianolerares stond helemaal versteld van deze plotse ommekeer in mijn muziekkeuze.

Tot zover mijn evolutie van Chopin-hater naar Chopin-addict en bezitter van twee cd’s (want de Préludes kon ik ook niet laten liggen). Met dank aan de geweldige Alexandre Tharaud.

Uitgelezen: Perdona si te llamo amor

Scusa ma ti chiamo amore (Sorry als ik je liefste noem), is een roman van de Italiaan Federico Moccia. Zijn boeken zijn een ware hype in Italië, er zijn er zelfs al enkele verfilmd. Een vertaling naar het Spaans kon dan ook niet lang uitblijven. Ik kocht deze vertaling, Perdona si te llamo amor, tijdens mijn bezoek aan Madrid eind juli. Iets meer dan een maand heb ik er over gedaan om mijn allereerste boek in het Spaans uit te lezen. En het was de moeite waard.

Niki zit in haar laatste jaar van het middelbaar onderwijs. Alessandro is 37, werkt voor een reclamebedrijf, en zijn verloofde Elena heeft hem net verlaten. De twee ontmoeten elkaar tijdens een kleine botsing van haar brommertje met zijn Mercedes. Hun karakters lijken in het begin ook erg te botsen, net als de 20 jaar verschil tussen hen beiden een probleem vormt, maar toch worden ze verliefd. Hun relatie wordt vaak op de proef gesteld, maar, hoe kan het ook anders, op het einde komt alles goed.

Er is discussie, noemen we dit chicklit of niet? Wat mij betreft niet. Ik vond het interessant om te lezen en het verhaal was (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Shopaholic, die ik in het begin van de vakantie las) niet op alle punten voorspelbaar. De schrijfstijl was verrassend. Een alinea begon in de vertelstijl (bvb. Ze herinnerde zich zijn groene ogen.) en ging verder als een gedachte van het personage zelf (bvb. Zou ik zijn telefoonnummer durven vragen?). Ook de indeling van de hoofdstukken was zeer origineel. Een hoofdstuk over Niki, eentje over Alessandro, verderop wat van hen beiden te samen. En daartussenin nog de belevenissen van enkele andere personages, losse verhalen die op het einde van het boek allemaal samen komen.

Kortom, een leuk verhaal en heel goed vertaald. Ik heb er trouwens heel wat Spaans mee bijgeleerd. Ik verstond van bij het begin al verassend veel, maar hoe verder ik in het boek vorderde, hoe meer nieuwe woorden ik scheen te leren. Tegen het einde van boek ging het lezen bijna even vlot als het lezen van een andere vreemde taal. Ontspannend en leerrijk tegelijk dus. Voor herhaling vatbaar.

Quotes:

No hacemos nada bien hasta que dejamos de pensar en el modo de hacerlo.
We doen niets goed, totdat we ophouden te denken aan de manier waarop het doen.

La vida se acaba sólo cuándo se deja de vivir.
Het leven eindigt alleen als men ophoudt met leven.

El secreto tras una victoria consiste en no volver a jugar. Hay que saber levantarse de la mesa en el momento oportuno. Todo el mundo es buen jugador, pero pocos son auténticos vencedores.
Het geheim van een overwinning bestaat eruit niet te willen spelen. Men moet weten op te staan van de tafel op het goede moment. Iedereen is een goede speler, maar weinigen zijn echte overwinnaars.

El que gana, lo celebra, el que pierdo, lo explica.
Hij die wint, viert, hij die verliest, legt het uit.

La felicidad no tiene que ser una meta, sino un estilo de vida.
Geluk moet geen doel zijn, maar een levensstijl.

Wist je dat…

… ik vandaag al 3 keer ge-retweet werd? En wel hiermee, de kortste altvioolmop ooit: een altviolist ging naar een meestercursus.

Vanochtend vroeg

Lentamente
igual como se escribe un poema
surge de la nada
el amanacer

Van Gogh

Wat hebben Spanjaarden met het oor van Van Gogh? Niet veel zou je zeggen, de Vincent was toch Nederlander. En toch, en toch.

Mecano had het al over de man, in ‘Quedate en Madrid’.

Toen Ana Torroja en de haren bijna uitgezongen waren, sloot een zekere  Amaia Montero zich aan bij de groep Los Sin Nombre. Ze stelde de heren zonder naam voor in het vervolg op te treden als La oreja de Van Gogh, omdat het verhaal over de man die z’n eigen oor afsnijdt haar zo intrigeerde. Ondertussen zingen de heren alweer met een nieuwe zangeres, maar nog steeds onder dezelfde naam. En zowel met Amaia als met Leira blijft deze groep populair.

Cuídate

Dulce Locura

El último vals

Van onderstaande nummers kan je de officiële videoclip enkel op YouTube bekijken.

Muñeca de trapo

Rosas

11 de marzo – Jueves

Deze laatste, Jueves, is een hulde aan de doden van de terreuraanslag van 11 maart 2004 in Madrid. Bekijk zeker ook eens de officiële videoclip.

Tour de Goele 31-7

Mijn allerlaatste dag bestond enkel uit reizen. De tram naar het station van Bordeaux. De TGV (Trein met Grote Vertraging) richting Parijs. De metro van Montparnasse naar Gare du Nord. De Thalys van Parijs naar Bruxelles Midi. De P-trein naar Hasselt, en dan met de auto naar huis. Het leek allemaal vanzelf te gaan. Om mijn thuiskomst te vieren gingen we uit eten en ik bleef maar vertellen over mijn geweldige avonturen, mijn eigen Tour de Goele.

FINISH

Tour de Goele 30-7

Donderdagochtend, 6 uur: tuutuutuut tuutuutuut. Ik vond het nog veel te vroeg om op te staan, maar wilde ook niet riskeren te laat op het station te zijn. Uiteindelijk was ik er al om 7 uur, terwijl de trein pas om 8 uur vertrok. Tijd genoeg voor een ontbijt en een sterke café sólo om wakker te worden. Een Spaanse krant gekocht en richting trein gegaan. Ik kwam (driemaal raden) weer terecht naast een moeder met kinderen: Carmen, een meisje van 6 of 7, en Ramón, een allerschattigst jongetje van 1,5 of 2. Ik moet toegeven dat het deze keer zelfs nog leuk was met dat klein geweld naast mij. Hij was helemaal niet vervelend, en vaak zelfs grappig. Actie genoeg om me tijdens deze lange reis bezig te houden.

Ik had, net als tientallen andere reizigers, gehoopt dat een kwartier overstaptijd in Hendaye genoeg zou zijn. Maar omdat we 4 minuten te laat uit Irún vertrokken waren stonden we een hele tijd voor het station van Hendaye te wachten om binnen te rijden. Ondertussen was de TGV richting Bordeaux en Parijs natuurlijk al weg. Toen we aan de SNCF-hostessen op het perron vroegen waarom ze de trein niet hadden laten wachten, kregen we te horen dat de vertraging van Renfe geen probleem van de SNCF was. Maar wij hadden we stilgestaan voor het SNCF-station!!!!! Grrrrr. Op weg naar de balie (om te vragen of ik met mijn TGV-ticket de Corail richting Courtras mocht nemen) kwam ik een koppel uit Australië tegen, en een Keniaanse die in Amerika studeert. Geen van hen 3 sprak Frans en aangezien we met hetzelfde probleem zaten heb ik hen maar geholpen. Omdat het daarna nog 2 uur wachten was op de trein, gingen we met z’n vieren koffie drinken, en ondertussen hadden we een interessant gesprek over cultuurverschillen tussen de verschillende continenten waar we vandaan kwamen.

Na een vermoeiende reis naar Bordeaux (overvolle Corail) nam ik afscheid van het drietal en trok ik weer richting hotel Choiseul. Ik was gelukkig nog op tijd om mijn inkopen (avondeten en proviand) te gaan doen in de Carrefour. Ik ben daarna dan maar vroeg gaan slapen, want zelfs om 8 uur ’s avond is er daar in Frankrijk al niets meer te beleven. Ik was het net gewoon in Spanje.