Kritiek

“Schenk nooit aandacht aan wat critici zeggen, er is nog nooit een standbeeld opgericht voor een criticus.” Dat is wat Jean Sibelius ons probeerde wijs te maken; doe je ding en luister niet naar wat anderen je zeggen.

Ik zeg: Schenk juist WEL aandacht aan critici, ze bedoelen het goed, ze kunnen je helpen. Veel componisten (Sibelius hoogstwaarschijnlijk ook) vinden van zichzelf dat ze het warm water hebben uitgevonden. Wat zij doen, wat zij schrijven, daar mag niemand wat over opmerken. Maar ze zijn zo overtuigd van zichzelf dat ze ook hun fouten niet meer opmerken en mindere passages in een werk laten voor wat ze zijn.

Toegegeven, er zijn veel slechte critici, mensen die doen alsof ze het zelf beter kunnen, terwijl ze er in werkelijkheid niets van kennen. Een goede criticus is iemand die de kunstenaar zijn werk laat doen en achteraf probeert bepaalde ‘tips’ mee te geven. Iemand die zijn ongezouten mening geeft. ‘Ongezouten’ in de zin van volkomen eerlijk zijn, maar natuurlijk wel tactvol, zowel positieve als negatieve punten ter sprake brengen.

KUNST IS GEEN EXACTE WETENSCHAP!!! Natuurlijk zijn er verschillende ideëen, verschillende interpretaties, nodig. Het is trouwens ook onmogelijk dat een componist alleen maar goed kan doen. Bach had ook zijn mindere momenten. Maar mensen die interesse tonen in ons werk en in onze ontwikkeling kunnen ons helpen; om minder egoïstisch te zijn in wat we doen, om beter te worden in wat we doen, om de kunst die wij creëeren meer toegankelijk te maken voor de mensen die erin geïnteresseerd zouden kunnen zijn. Om niet alleen onszelf, maar ook ons publiek (leken en critici) te plezieren. Luister niet alleen naar jezelf, luister naar iedereen die tegen je spreken wil. LEER EN EVOLUEER.

En geef ook eens een applausje aan die persoon die je op je fouten gewezen heeft!